Serif Aktürk kwam in 1992 vanuit Turkije via Duitsland naar Nederland op zoek naar een beter leven. Hij werkte als schoonmaker totdat een kennis voorstelde om witte kaas te gaan maken. Hij veroverde eerst de ‘etnische markt’, maar inmiddels liggen de zuivelproducten van Özgazi Dairy Foods over de hele wereld in de schappen. Zijn zoons Adem en Numan Aktürk breiden het bedrijf van hun vader uit. ‘Hij begon met niets. Wij hebben de luxe dat we ons kunnen richten op de rest van de markt.’
In het gangpad van een van de fabriekshallen van Özgazi Dairy Foods wikkelt een robot plastic om een pallet met zuivelproducten. Verderop is een stalen arm bezig blikken af te toppen tot er een kilo witte kaas in zit.
‘Ik denk dat je in een van de modernste fabrieken ter wereld bent’, zegt Numan Aktürk (34). ‘Door automatisering kunnen we onze productiekosten laag houden. We zijn bijna zo ver dat we de droomdoelstelling van pa hebben bereikt: het verwerken van een miljoen liter melk per dag.’
Ingenieur
Het verhaal van de familie Özgazi is als een jongensboek met een sprookjesachtig tintje. Maar makkelijk was het niet altijd. Vader Serif Aktürk reisde in 1978 vanuit Turkije naar Duitsland op zoek naar een beter leven. Met wat spaargeld meldde hij zich op zijn negentiende aan bij de Technische Universiteit van Aken om zich te bekwamen in machinebouw. Om zijn studie te kunnen betalen, maakte hij schoon en had hij een krantenwijk. Ook kreeg hij Adem, zijn eerste zoon.
Na tien jaar noeste arbeid haalde Serif zijn diploma en mocht hij zich ingenieur noemen. Maar daarmee was zijn toekomst allerminst veiliggesteld. ‘Ik las boeken over hoe je in het Nederlands een sollicitatiebrief moest schrijven’, vertelt Serif aan een meterslange vergadertafel op de eerste verdieping van het kantoor in Etten-Leur. ‘Ik heb er twintig verstuurd. Van vier kreeg ik een afwijzing, de rest reageerde niet.’
Mooi geld verdienen
Bij gebrek aan een fatsoenlijke werkgever zette Serif een schoonmaakbedrijf op. Inmiddels was hij opnieuw vader geworden van een zoon – Numan. Serif boende en dweilde kantoorpanden. Maar op een dag veranderde zijn leven. ‘Ik ontmoette een man die uit hetzelfde gebied in Oost-Turkije kwam als ik’, vertelt Serif. ‘Bij een boerderij in de buurt van Sliedrecht had hij voor twintig cent per liter melk gekocht en daar wilde hij kaas van maken, bij hem in de achtertuin, met emmertjes en een gewicht om de wei eruit te persen. Van veertig liter melk kon hij acht kilo kaas maken, die hij kon verkopen voor zestig gulden. Hij vroeg aan mij: zullen we samen nog veel meer kaas gaan maken? En ik dacht: dat is mooi geld verdienen.’
Serif had bijna 40.000 gulden gespaard en ging met zijn nieuwe compagnon naar de bank. Uiteindelijk kreeg Serif een lening van 250.000 gulden. Van dat geld kocht hij zijn eerste machines om kaas te maken. In 1992 huurde hij een fabrieksruimte in Sliedrecht van vierhonderd vierkante meter en in 1995 was hij al zo hard gegroeid dat hij ruim het dubbele nodig had. Die ruimte vond hij in Etten-Leur. Özgazi Dairy Foods was geboren.
Pa blijft het genie
Serif begon met het maken van witte kaas, eigenlijk feta, maar zo mag alleen kaas van Griekse komaf heten. Aanvankelijk verkocht hij vooral aan wat Numan ‘de etnische markt’ in Europa noemt – klanten afkomstig uit Turkije en de Balkan voornamelijk. Nu maakt Özgazi Dairy Foods een jaaromzet van 150 miljoen euro en liggen behalve witte kaas allerhande zuivelproducten in supermarktschappen over de hele wereld.
Broers Adem (37) en Numan wisten van jongs af aan dat ze de fabriek van hun vader over zouden nemen. Ze haalden hun (master)diploma’s in retailmanagement en commerciële economie en stapten drie jaar geleden officieel in het bedrijf. Adem richt zich op verkoop en productontwikkeling, Numan gaat over de financiën. ‘Maar pa blijft het genie’, zegt Numan. ‘Hij zorgde voor een solide basis. Het is aan ons om het nu verder uit te bouwen.’
Andere mentaliteit
Adem en Numan hebben een andere mentaliteit dan hun vader. Adem: ‘Pa komt van letterlijk niets. Wij hebben de luxe dat we ons kunnen richten op de kansen in de markt.’ Onlangs lieten de broers een machine bouwen die kashkaval gaat produceren, een harde pizzakaas. Die moet het bedrijf over de grens van een miljoen liter verwerkte melk per dag brengen. Sinds twee jaar heeft de productie van yoghurt Griekse en Turkse stijl de omzet verder doen groeien.
Adem: ‘Over een tijdje produceren we meer yoghurt dan kaas.’ Vijftien jaar geleden opende Serif een fabriek in Rucphen waar verpakkingen van blik worden gemaakt. En op initiatief van Numan werkt het bedrijf aan een spuitgieterij op Tholen voor de productie van plastic emmertjes voor de yoghurt. Ook daarmee realiseerde het bedrijf een kostenbesparing.
Derde kind
Serif is het heus niet altijd eens met alles wat zijn jongens beslissen, zegt hij. Er vallen wel eens harde woorden aan tafel. ‘Want hij is nogal autoritair’, typeert Adem zijn vader. Maar Serif is inmiddels zover dat hij zeven maanden per jaar in Turkije durft door te brengen, met een schuin oog gericht op het scherm van zijn laptop, waarop hij de resultaten kan bijhouden.
Vlak voor vertrek loopt de spanning in de familie altijd een beetje op. ‘Dan wil hij alles top achterlaten’, zegt Numan. ‘Logisch. De fabriek is zijn derde kind.’
Bron: https://raboenco.rabobank.nl/nl/juli_2025/3467/oud-en-nieuw/
